Algemeen

Noord-Holland gunt groot werk uit de hand

De aansluiting van de IJ-boulevard op de ringweg A10 in Amsterdam ging naar de combinatie Vermeer/KWS en Van Oord. Argument daarvoor was dat het werk moest worden uitgevoerd op drassige grond. Daarvoor had het ingenieursbureau van Dura-Vermeer, Advin, een methodiek ontwikkeld waarvoor een octrooi-aanvraag liep. Daarom mocht ook volgens de Europese aanbestedingsregels het werk uit de hand gegund worden.

“Ik heb toen nog gezegd dat het grondwerk, waar daar ging het octrooi over, uit de hand gegund kon worden en de rest, het grootste deel van het werk, openbaar. Dat is echter niet gebeurd”, aldus aanbesteder R. van der Zande.
Hem was opgevallen dat beide bedrijven vaak voor de directie Noord-Holland aan het werk waren. “Bij werken aan de A10 zaten deze er altijd wel bij en waren ook vaak de laagste. Wat mij daarbij opviel was dat zij meer dan gemiddeld meerwerk hadden.”
Bij het IJ-boulevard-project ging volgens hem ook het gerucht dat de directeur van Koop Tjuchem erachter was gekomen dat het uit de hand gegund werd. Die dreigde met een arbitrage-zaak hetgeen het project behoorlijk vertraagd zou hebben. “Het gerucht gaat dat Koop toen een douceurtje beloofd is. Bewijzen kan iik het niet”, aldus Van der Zande.
Dat was voor de commissie een probleem met deze getuige. Van der Zande zag vanaf zijn bureau de contracten maar kende niet de achtergronden waarom in de uitvoering zaken gebeurde. Zo viel hem in een periode van 10 jaar zo’n 20 keer op dat rekeningen van aannemers soms als twee druppels water leken op de prestatieverklaring van ambtenaren van Rijkswaterstaat. Zelfs de fouten erin kwamen overeen. Een signalering bij zijn chef begin jaren 90 heeft daar weinig verandering in gebracht.
Over integriteit wist hij ook weinig meer dan verhalen. Slechts één keer kreeg hij meer dan een aanwijzing. Toen hij als voetbalfan in 1995 in Wenen rondliep de avond voor de Europacup-finale van Ajax, zag hij een hoofdprojectleider van de directie met een paar aannemers op een terrasje zitten. Daar is later nooit over gesproken. Alleen werd hemzelf “mogelijk als grapje” een reisje Tokio voor 300 gulden aangeboden. Dat heeft hij geweigerd.