NL: Consumentgericht bouwen is illusie

Consumentgericht bouwen is volstrekt een illusie als de politiek vasthoudt aan de huidige bouwprogramma’s. Sterker nog, als de politiek aan dogma’s vasthoudt, dan is de bouw van 80.000 woningen evenmin haalbaar.

De Haagse politiek heeft de mond vol van consumentgericht bouwen, maar werkt in de praktijk alleen maar tegen door woningbouwprogramma’s niet aan te laten sluiten op de wensen van woonconsumenten.

Met deze ongezouten kritiek verrichtte de voorzitter van de vereniging van ontwikkelaars en bouwondernemers NVB, Henk van Harssel de aftrap van de bijeenkomst ‘De klant is koning’ in het Brabantse Helvoirt.
Zijn kritiek richtte zich vooral op twee punten. In de eerste plaats zal volgens hem 60 procent van de woningnieuwbouw moeten plaatsvinden in binnenstedelijk gebied. “Dat betekent dus bouwen in nog hogere dichtheden, met nog meer flats dan we feitelijk nu al realiseren en nog meer verlies van openbaar groen in onze steden.” Verder heeft hij geen goed woord over voor de eis om 40 procent appartementen op te nemen in bouwprogramma’s. Voor het juiste appartement op de juist plaats in de juiste prijsklasse is nog wel een koper te vinden. “Maar eisen dat vier op de tien woningen een appartement moet zijn, is te veel van het goede”, aldus Van Harssel.
Want dat soort woningen, zo liet hij aan de hand van onderzoek zien, is precies wat de woonconsumenten niet willen. Daaruit blijkt dat 90 procent van de consumenten een voorkeur heeft voor een eengezinswoning met tuin. “Maar de door de politiek gestuurde bouwprogramma’s staan slechts 60 procent eengezinshuizen toe. Dat kan ik met de beste wil van de wereld niet consumentgericht noemen.”

Uitslag
Ook de locaties deugen wat hem betreft niet. Van alle potentiële kopers wil 70 procent in een gemeente met minder dan 50.000 inwoners wonen en de helft wil zich liefst in een plaats met minder dan 25.000 inwoners vestigen. Slechts eenvijfde wil echt stedelijk wonen. “Dit is dus een heel andere uitslag dan zoals Vinex is bedoeld waar het accent in de bouwprogramma’s vooral ligt op de grote bouwlocaties nabij de grote verstedelijkte gebieden”, vindt Van Harssel.
Dat er verkeerde woningen worden neergezet blijkt volgens hem ook zonneklaar uit het feit dat juist de koopkrachtige vraag wegvalt. Juist ouderen en goed verdienende gezinnen met kinderen blijken af te haken. En niet bij gebrek aan financiële armslag, maar domweg omdat ze alleen maar bereid zijn geld neer te tellen voor de kwaliteit die zij zoeken. En die huizen, zo weet Van Harssel, worden momenteel domweg niet gebouwd.
Gevolg is dat het woningbouwprogramma van 80.000 per jaar illusoir dreigt te worden. Het afgelopen kwartaal zijn slechts voor 14.000 huizen bouwvergunningen aangevraagd, “opnieuw zo’n 18 procent onder het niveau van het voorgaande jaar. Een triest diepterecord”.