Een vaak terugkerend thema bij de Open Oproep voor Gemeenschapscentra is de vraag van talrijke gemeentebesturen naar ‘laagdrempeligheid’. Het landelijke Vlaanderen wil doorgaans geen imposante façades en spektakelarchitectuur. Integendeel, niets mag de burger in de weg staan om de gebouwen die met zijn belastinggeld betaald zijn, te betreden. Dat lijkt een cultureel leitmotiv, maar eigenlijk is veeleer het een politieke interpretatie van wat democratisch bouwen hoort te zijn. Gemeenschapscentra behoren iedereen toe, en moeten iedereen ten dienste staan, zoniet behagen.
Diverse recente ontwerpen voor culturele infrastructuur vertalen die vraag naar laagdrempeligheid dan ook in hun ontwerpen. De opvallendste rode draad bij recente culturele bouwdossiers is het thema van de binnenruimte die half buitenruimte is, het ontbreken van duidelijke begrenzingen. Dat thema neemt een prominente plaats in in de ontwerpen die bijvoorbeeld de gemeente's Hoeilaart of Heuvelland via de Open Oproep recent selecteerden.
In het nieuwe gemeenschapscentrum Felix Sohie in Hoeilaart, is de vraag naar laagdrempeligheid zonder veel omwegen vertaald in een serre, een tweede huid, kortom in een soort intermediaire ruimte. De bedoeling is dat je kan binnenstappen en toch je jas aanhouden omdat het klimaat er tussen binnen en buiten schommelt. De foyer, tussenruimtes, patio’s vormen zo publieke ruimtes in het verlengde van de straat of het plein
Lees verder op Vlaamsearchitectuur.be
Meer over Architectuur
- Bouw & Wonen Partners:
