DLNA, wat is dat nu weer?

In de Nederlandse huishoudens staan gemiddeld 65 apparaten met een stekker. Dat zijn er in totaal 245 miljoen. En de Nederlander zelf schat dat er maar 24 in huis staan, in gebruik of ergens rondzwerven. Een groot verschil tussen perceptie en werkelijkheid. En op de salontafel liggen al gauw vijf of zes afstandsbedieningen, elk met een eigen indeling en meestal met teveel knopjes.

Met een universele afstandsbediening los je een deel van de problemen op, maar het blijft beperkt tot de huiskamer. Want wie heeft de pc of laptop al bij de televisie staan? En op hoeveel verschillende apparaten, harde schijven, gebrande CD-ROM’s zonder opschrift en wat dies meer zij, staan je foto’s, muziekbestanden of films? Om in deze chaos enige ordening aan te brengen hebben fabrikanten van consumentenelektronica, computers en portable producten de handen ineen geslagen en zich gebonden in een protocol, DLNA geheten.
Voldoen apparaten aan de eisen van DLNA, dan wordt het gemakkelijk om toegang te krijgen tot je (digitale) bestanden van muziek, je foto’s, kun je printen of een film bekijken in elke ruimte van je huis.

In de meeste huishoudens bestaat een drietal ‘eilanden’: één van de traditionele audio en video, rondom de televisie, één van de pc met de printer en het eventueel aanwezige netwerk en tenslotte één van de draagbare apparaten i.c. de mp3-speler, pda, laptop en de mobiele telefoon. Als consument wil je toch graag dat alles met elkaar kan communiceren, al da niet met een kabel, zonder eerst ingewikkelde menu’s te moeten gaan volgen, met het invoeren van codes en wachtwoorden – om ze vervolgens weer te vergeten of niet te noteren – en dan is, als het plots niet werkt, tot overmaat van ramp dat briljante neefje of buurjongetje niet thuis om je uit de brand te helpen. DLNA moet als open standaard het allemaal heel gemakkelijk gaan maken.

Lees verder op AV & Domotica