Volgens Alfredo De Gregorio druist de wedstrijdcultuur in tegen de kern van goede architectuur. Vanuit filosofisch, praktisch en economisch oogpunt vindt hij ontwerpwedstrijden larie en ook het systeem van de Open Oproep kan hem niet bekoren.
Weinig architecten zijn even bekend voor hun ontwerpen als voor hun ideeëngoed. Hasselaar Alfredo De Gregorio is een van die uitzonderingen. Het Gallo-Romeins museum in Tongeren dat zopas naar zijn plannen gerenoveerd werd, wordt bijzonder goed onthaald in architectuurmiddens maar veel meer nog door de Tongenaren zelf. Eerder maakte hij naam met de transformatie van de voormalige Philipssite in Leuven die hij onder handen nam met zijn intussen overleden vriend-collega Aldo Rossi en in dezelfde stad staan de projecten Janseniushof en Barbarahof momenteel in de steigers. Maar Alfredo De Gregorio is minstens even bekend voor zijn ongezouten mening over architectuur en samenleving waarbij hij er niet voor terugdeinst om tegen de heilige huisjes aan te schoppen. Een van de heikele punten waar hij zich danig aan ergert is de wedstrijdcultuur die volgens hem nefast is voor architecten en architectuur en volledig indruist tegen de kern van goede architectuur.
Conflictmodel
“Vanuit filosofisch, praktisch en economisch oogpunt zijn ontwerpwedstrijden larie”, begint Alfredo De Gregorio zijn betoog. “Wedstrijden zijn ingebed in een cultuur van oorlog en concurrentie waarbij men op zoek gaat naar een ‘goed’ ontwerp, in plaats van naar een ‘goede’ ontwerper. Een goede ontwerper moet vooral kunnen regisseren; design is dan een slecht uitgangspunt. En zijn karakter moet vooral kloppen met dat van de opdrachtgever. Architectuur moet als het ware geboren worden en is altijd het resultaat van een groeiproces waarbij de ontwerper zijn klant, de omgeving, de eindgebruiker en andere relevante personen of aspecten leert kennen.
Lees verder op Vlaamsearchitectuur.be
Meer over Architectuur
Meest gelezen
- Bouw & Wonen Partners:
