Financiers blijken het echter steeds moeilijker te hebben met de beloftevolle beelden, want het gebouw van Alsop werd in de begrotingen al maar duurder - van 228 naar 324 miljoen pond - waarna de gemeente en de ontwikkelaar 'de stekker eruit trokken'. De beroemde uitbreiding van het Victoria and Albert museum van Libeskind kreeg op het nippertje geen 15 miljoen pond van het Heritage Lottery Fund, waardoor het 70 miljoen kostende gebouw nu op losse schroeven staat. Tenslotte wees de gemeenteraad van Colchester de winnende plannen voor een nieuw museum af, mede vanwege de angst dat het project teveel publiek geld zou gaan kosten dat niet zou kunnen worden terugverdiend.
De discussie over dit soort beeldrijke plannen is in Engeland heftig opgelaaid. Piers Gough stelt dat architecten nog slechts gebruikt worden 'om geld op te halen met hun plannen', Graham Morrison [partner van Allies en Morrison] zegt erover: 'I'm always fascinated by how a number of these projects are given poetic names like cloud, spiral, vortex. They are empty gestures. Cities need to ask themselves what the purpose of a landmark is.' Zo sprak ook John Miller in het weekblad Building Design zijn zorg uit over de 'curly wurly buildings': 'We seem to be more concerned with exclamation marks than question marks - buildings being proposed which are patently there for narcissistic reasons and promote the ego of the individual.'
