Het concept van zelfverdichtend beton (ZVB) raakt stilaan beter bekend in de bouwsector. Zo past men regelmatig ZVB toe in geval van constructies met dichte wapeningen of complexe vormen, evenals voor 'schoon' beton. De oppervlaktekwaliteit en de homogeniteit van verhard ZVB zijn immers doorgaans beter dan bij traditioneel beton.
Er is nog geen sprake van een verregaande marktpenetratie van ZVB. Dit kan voornamelijk toegeschreven worden aan:
- de (beperkte) hogere kostprijs van het mengsel zelf
- het ontbreken van gepaste genormaliseerde proeven
- het gebrek aan ervaring bij de aannemers.
In tegenstelling tot de kostprijs en de ervaring, die in zekere zin marktgebonden zijn, zou men op het gebied van de normalisatie en de aanvaardingscriteria bepaalde maatregelen kunnen treffen om te komen tot een meer veralgemeend gebruik van ZVB. Een eerste voorwaarde om de correcte toepassing ervan te waarborgen, ligt namelijk in de controle van de karakteristieken van het verse beton op de bouwplaats. De belangrijkste kenmerken situeren zich immers bij het beton in verse toestand en kunnen beschreven worden met termen zoals vloeibaarheid, viscositeit, risico tot blokkering en segregatie. Deze eigenschappen kunnen echter niet meer beproefd worden met de traditionele methoden, aangegeven in de normen NBN EN 206-1 en NBN B 15-001.
Een prenormatief WTCB-onderzoeksproject, uitgevoerd in samenwerking met het Laboratorium Magnel en gesubsidieerd door de FOD, concentreerde zich dan ook op het evalueren van de meest gebruikte empirische proefmethoden ter karakterisering van vers ZVB. Tijdens dit project trachtte men na te gaan welke methoden het best geschikt zijn voor de controle ervan op de bouwplaats. Het Centrum werkte tevens mee aan een Europees onderzoek dat aan de grondslag zou moeten liggen van de normalisatie van een aantal van deze proefmethoden op Europees vlak en dat zou moeten uitmonden in een duidelijke specificatie van ZVB.
Meest gelezen
- Bouw & Wonen Partners:
