De werkgever die collectief vervoer organiseert van de woon- naar de werkplaats, kan in principe rekenen op een vrijstelling van solidariteitsbijdrage op bedrijfswagens. Maar de Programmawet ter aanpassing van de CO2-taks, die de Kamer op dit moment behandelt, gaat een andere richting uit.
De nieuwe solidariteitsbijdrage geldt enkel voor bedrijfswagens die ook voor privé-doeleinden worden gebruikt en is afhankelijk van de CO2-uitstoot van de wagen. Als een bedrijfswagen gebruikt wordt voor collectief woon-werkverkeer dat de werkgever organiseert, dan is de bijdrage niet verschuldigd. Tenminste als dat woon-werkverkeer aan zeer specifieke voorwaarden voldoet (bijvoorbeeld: de chauffeur mag geen privé-gebruik maken van het voertuig). Het zijn deze voorwaarden die de Programmawet wil definiëren. De Confederatie Bouw wijst op 2 voorwaarden die onaanvaardbaar zijn:
1. De bouw is een sector met zijn eigenheden. Het collectief vervoer van de arbeiders naar de bouwplaatsen is daar één van. Soms gebeurt dat met bestelwagens (N1), soms met minibussen (M1). Volgens de voorgelegde programmawet zouden minibussen – nochtans veel gebruikt in de bouw - niet in aanmerking komen voor de afwijking op de CO2-taks. De Confederatie Bouw vindt het onderscheid tussen N1 en M1 niet gegrond wanneer het over collectief vervoer gaat; het schept een onaanvaardbare discriminatie tussen de ondernemingen op basis van het type voertuigen dat zij gebruiken voor het collectief vervoer van hun werknemers.
2. Bedoeling is dat de Programmawet met terugwerkende kracht geldt vanaf begin 2005. Deze maatregel is juridisch betwistbaar. Om vrijgesteld te worden van de CO2-taks moeten ondernemingen bewijzen (documenten …) voorleggen over voertuigen in het verleden op basis van elementen waarvan ze niet op de hoogte waren.
Vandaar dat de Confederatie Bouw de Kamerleden en de regering vraagt de huidige versie van de Programmawet tegen het licht te houden en te voorzien van de nodige amendementen.
Meest gelezen
- Bouw & Wonen Partners:
