Bouwunie tegen uitbreiding waarborgregeling

De Confederatie van Immobiliënberoepen van Vlaanderen (CIB) vraagt de invoering van een verplichte integrale voltooiingswaarborg voor vastgoedpromotoren én aannemers. Dergelijke waarborg is nu enkel verplicht voor vastgoedpromotoren en projectontwikkelaars. Erkende aannemers moeten slechts een waarborg van vijf procent van de totale investeringskosten (bv. voor de bouw van een nieuwe woning) storten in de Deposito- en Consignatiekas. “Dit laatste is niet meer dan logisch”, aldus Hilde Masschelein, gedelegeerd bestuurder van Bouwunie, de bij Unizo aangesloten Unie van het KMO-bouwbedrijf. “Een aannemer krijgt enkel een erkenning indien hij voldoende solvabel is en de juiste technische kwaliteiten heeft. Een vastgoedpromotor of projectontwikkelaar kan geen dergelijke kwaliteitspapieren voorleggen”. De drempel om een bouwpromotieactiviteit te starten, ligt erg laag omdat daarop geen vestigingswetgeving, registratie- of erkenningsreglementering van toepassing is. Om de consument te beschermen, is het niet meer dan juist dat dergelijke bedrijven een extra waarborg aan hun klanten moeten geven.

Met de erkenning beschikt de aannemer over een kwaliteitslabel dat hem toelaat te werken voor de overheid. Het veronderstelt dat de aannemer zowel op financieel vlak als op technisch vlak voldoende slagkracht heeft. Een bouwpromotor moet dergelijke geloofsbrieven voor zijn solvabiliteit en technische kwaliteiten niet voorleggen. Dit vormt inderdaad vaak een probleem omdat de bouwpromotor dikwijls geen personeel heeft. Hij besteedt het werk uit aan onderaannemers. Ook is de bouwpromotor niet onderworpen aan de vestigingswetgeving of enig ander kwaliteitslabel. De klant die met een bouwpromotor in zee gaat, heeft vandaag geen enkele waarborg op technisch vlak. De bouwpromotor moet niet aantonen dat hij voldoende technisch bouwkundig onderlegd is. Dat is nochtans noodzakelijk om correct tussen te komen bv. ingeval van technische problemen, tijdens of na het bouwproces.

Een ander aspect van de erkenningsreglementering van de aannemer gaat over de administratieve controle van de onderneming. Zo controleert de Erkenningscommissie naar aanleiding van de erkenningsaanvraag o.a. de statuten van het aannemersbedrijf, de correcte inschrijving in de Kruispuntbank Ondernemingen, de vestigingsattesten, de strafrechtelijke overtredingen, de naleving van de verplichtingen in het kader van de registratie van aannemers, de referenties van vroegere werken, … en licht ze de financiële situatie van de aannemer door. Aan deze controles wordt een niet-erkende bouwpromotor niet onderworpen.

Voorts ontbreken vandaag de nodige toegangsvoorwaarden tot het beroep van bouwpromotor (bv. vestigingsattesten, diplomavereisten, screening inzake het naleven van sociale en fiscale verplichtingen, in dienst nemen van personeel, beschikken over voldoende financiële middelen …). Er bestaat een erg lage drempel om een bouwpromotieactiviteit te starten. Wil wil, kan eenvoudig en snel starten. Dus ook onvakkundige, malafide projectontwikkelaars die niet beschikken over de nodige “bouw”know-how en erop gericht zijn om zo snel mogelijk hoge winsten te maken, ten koste van de klant.

Tegenover die “vrijheid” staan logischerwijze hogere waarborgen. Het vangnet van de 100%-waarborg voor het werken met een niet-erkende promotor is volgens Bouwunie een noodzaak. En het is logisch dat het voor een erkende aannemer, die een uitgebreide screening heeft doorstaan, volstaat om een minder zware waarborg van vijf procent te geven.

Het onderscheid in waarborgregeling tussen de erkende aannemer van werken in onroerende staat en de bouwpromotor/dienstverlener is niet discriminatoir. Integendeel. Het onderscheid is en blijft gerechtvaardigd. De strengere waarborgregeling voor bouwpromotoren dient om de klant de nodige bescherming en waarborgen te geven. De erkende aannemer van werken in onroerende staat kan de gevraagde waarborgen wél geven omdat hij voldoet aan de voorwaarden en de kwaliteitseisen van de vestigingswetgeving, de registratie- en de erkenningsreglementering.